باید بروم.باید بروم. به کجا؟ نمیدانم. ولی باید بروم.... فرصتها و موقعیت ها برایم بی نهایت مهیا هستند. یک تحول لازم است ، یک دگرگونی.

از یک طرف هر کی من رو می بینه میگه:چقدر آرامش داری،چه بی خیالی،تو اصلا معنی غصه و تنهایی رو می فهمی چیه؟می فهمی ما چی می کشیم؟ نه ،عمرا اگه بفهمی. (یعنی همون سیب زمینی)

از یک طرف هم خودم هیچ وقت احساس همراز داشتن ،سنگ صبور داشتن رو نداشتم. همیشه برای دیگران روحیه بخش بودم ،امید دادم،تقویت کننده اعتماد به نفس بودم. اما جالب اینه که هیچ کدوم از این آدمایی که من رو بی غم روزگار میدونن محرم واقعی و امید بخش برای من نبودند. ادای آدمهای دانا و با احساس رو در آوردند و برای اینکه ثابت کنند چقدر حالیشونه شروع کردند به محکوم کردن.

از طرف دیگه دکتر میگه افسردگی داری...

آخ چقدر تناقض...؟

گفت افسردگی داری و باید دارو مصرف کنی. این هفته میرم داروهامو بگیرم.

یعنی درست میشم؟  میشم اون آدمی که یه عمر باید میشدم؟

دید موسی یک شبانی را به راه

کو همی گفت: ای خدا و ای اله

تو کجایی تا شوم من چاکرت

چارقت دوزم  کنم شانه سرت

دستکت بوسم بمالم پایکت

وقت خواب آید بروبم جایکت

ای فدای تو همه بزهای من

ای به یادت هی هی و هیهای من

این نمط بیهوده می گفت آن شبان

گفت موسی: با کیستی ای فلان

گفت: با آن کس که ما را آفرید

این زمین و چرخ از او آمد پدید

گفت موسی:های بس خیره سر شدی

خود مسلمان ناشده کافر شدی؟

گند کفر تو جهان را گنده کرد

کفر تو دیبای دین را ژنده کرد

گفت: ای موسی دهانم دوختی

وز پشیمانی تو جانم سوختی

وحی آمد سوی موسی از خدا

بنده ی ما را زما کردی جدا

تو برای وصل کردن آمدی ؟

یا خود از بهر بریدن آمدی؟

هر کسی را سیرتی بنهاده ام

هر کسی را اصطلاحی داده ام

در حق او مدح و در حق تو ذ م

در حق او شهد و در حق تو سم

ما زبان را ننگریم و قال را

ما روان را بنگریم و حال را

ناظر قلبیم اگر خاشع بود

گر چه گفت لفظ نا خاضع رود

آتشی از عشق جان را بر فروز

سر به سر فکر و عبارت را بسوز

موسیا آداب دانان دیگرند

یاد خودم افتادم.یک عمر زندگی در رویاهای زیبا و صادقانه و پر عشق.

رویاهایی که شاید اونها به من انگیزه و شور زندگی می دادند

رویاهایی که از من یک آدم سر زنده و بی دغدغه ساخته بودند.

اما چه فایده؟همه اینها رویا بود و با وجود سادگی یک صدم آن هم

 به واقعیت نرسید.در هر گوشه رویای من خدا بود ،معنویت بود

آن وقت تو دوست عزیز می گویی من از او دورم. تو چه میدانی؟

آتشی بی رحم کم کم تمام آنها را سوزاند

و من ماندم و خاکستر رویای سوخته و بر باد رفته.

نمی دانم تاب خواهم آورد یا...؟

کاش جرات تموم شدن داشتم.

خدایا کمکم کنکه بتوانم جلوی زبانم را بگیرم،حرفی نزنم که کسی را برنجانم. اگر افکار و عقایدم  خراشی بر روح کسی می کشد آنها را برای خود نگهدارم، دل کسی را نشکنم. نگذارم برداشت هایم از وقایع و حوادث در نوع نگاهم به دیگران تاثیر بگذارد. با همه مهربان باشم ،همه را دوست بدارم ،تا می توانم محبت کنم،تیغ بر قلبی نکشم.

کمکم کن که بتوانم جلوی زبانم را بگیرم تا دیگران خود به نتایجی برسند که باید برسند.من در برابر تقدیر تو حقیرم وتو آگاه بر همه اموری.تو خود می دانی با کدام بنده ات چگونه رفتار کنی. تو خود مواد آزمون بنده هایت را انتخاب می کنی.کمکم کن که چیزی نگویم ،تقلبی به کسی نرسانم در حالیکه مطمئن نیستم پاسخی که در برابر اتفاقات در ذهنم شکل می گیرد صحیح است یا غلط.

خدایا کمکم کن که همچون تو مهربان و بخشنده باشم.از اشتباهات دیگران در گذرم.

کمکم کن اگر قرار است دستی را بگیرم و دوستی را کمک کنم بتوانم خود را در شرایط او قرار دهم آنگاه نظر دهم.زود قضاوت نکنم،محکوم نکنم ،پای چوبه دار نبرم.

آگاهی و شناخت مرا آنچنان بالا ببر که بتوانم تشخیص دهم چه کسی در الطاف تو غرق می شود و چه کسی در منجلاب گناه. چرا  که  افکار شکل گرفته در ذهن ما بسیار محدود و سطحی هستند. کمکم کن که بتوانم این دو را تشخیص دهم تا اگر حرفی می گویم رنجشی ایجاد نکند.کسی را از غرق شدن در الطافت به گمان اینکه او راه نا صواب در پیش گرفته منع نکنم.

یاد روزگار گذشته بخیر.هر سال این روزها همه جا یه رنگ و بوی دیگه ای می گیره.به خاطر یه عشقی ،یه شور و شوقی ،یه اتفاق ،یه حادثه بزرگ  به بیرون میان و شروع به عزاداری می کنند.

شاید فلسفه این روزها رو خوب درک نکردم که حال و هوام روز به روز سرد تر می شه.

اما همین روزها و همین حس و حال باعث میشه رابطمون با آسمون نزدیکتر بشه. آدما از سر نیاز دنبال یه روزهای خاص می گردند تا خواسته هاشون رو از آسمون بخوان. منم می خوام ،منم میخوام پله ها رو طی کنم. انواع پله ها رو. تا الان از پله های بی عشقی بالا رفتم حالا میخوام پله های اضطراب و دلشوره های شیرین و خواستنی رو طی کنم. خدا یعنی این آرزوم رو بر آورده می کنی؟

 و آرامشي که بپذيرم آنچه را که نمي توانم تغيير دهم

و دانشي که تفاوت اين دو را بدانم

خدای من دیگه از تو هم دارم میترسم

نگاهم که نمی کنی شبیه دیگران می شوی

دیگرانی که مرا نمی بینند

انگار تو هم نمیبینی

آه