امشب شب هفت بابا هم  تموم شد.

دلم پر از گریه است اما نمی دونم چرا اشکم نمیاد.فقط چشام نمناک میشه اونم گاهی اوقات.

اما دلم ، میخواد فریاد بزنه.خیلی دلم واسش تنگ شده. پیر بود،اذیت میشد ،رنج می برد،

اما خوب آخه بابام بود.

بی پدر ،بی مادر ، بی برادر ...کاش از اول همه اینها رو نداشتم و لذت بودنشون رو درک نکرده بودم

که حالا در غم از دست دادنشون باشم. دلم خیلی پرٍ،پر از خالی.

دلم تنگِ برای گریه کردن

کجاست مادر کجاست گهواره من

همون گهواره ای که خاطرم نیست

همون امنیت حقیقی و راست

دیروز یه دوستی می گفت خدا با توجه به ظرفیت آدمها مصیبت و سختی میده و اگر تحملش

 رو نداشته باشی خدا سختی نمی ده. این جمله من رو خیلی به فکر برد و ترسوند. یعنی

خدا میخواد همیشه با ما این کار رو بکنه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

تو کویر دنیا تنها تر از همیشه شدم. باید راه زندگیمو پیدا کنم . اما بدون حامی... عجب سرنوشتی!!!

پدر هم رفت،مثل مادر ،مثل برادر...او هم هرگز باز نخواهد گشت...

خاطرات... دلتنگیها...شیون... فغان... ناگزیری... تسلیم... سکوت.

۲۶فروردین ۸۶

باز هم یک مصیبت دیگر،باز هم سنگینی دیگری از جنس مرگ،باز هم جدایی.

هیچ حسی ندارم.شاید دارم معنی در لحظه زیستن را می فهمم و آنقدر آن را

عملا در زندگی به کار می برم که کسی باور نمی کند.هیچ حسی ندارم. چقدر با

داغ قبلی که تحمل کردم متفاوت شده ام. آیا بزرگ شده ام؟آیا سنگدل شده ام؟

آیا زندگی مرا فولاد آبدیده کرده است؟یا مرگ برایم معنا و مفهوم دیگری پیدا کرده است؟

هر چه هست خیلی عوض شده ام.ده سال پیش در غم از دست دادن مادر بی تاب ،

نا توان ، افسرده، سرگردان و بی پشت و پناه شدم. اما امروز ... به قول سپیده شاید بزرگ شده ام

دیگر هیچ چیز برایم اهمیتی ندارد.،حتی مرگ.همه چیز برایم سختی و زشتی اش را از

 دست داده است. خودم هم نمی دانم بزرگ شده ام؟ به کمال نزدیک شده ام؟ یا به پوچی؟

در خاطرم هست چند ماه قبل دوستی برایمsms فرستاده بود با این مضمون:

« از کسی که چیزی برای از دست دادن ندارد بترس.»

امروز من احساس میکنم چیزی برای از دست دادن ندارم. از چه بترسم؟از مرگ ؟!؟! از این واقعیتی

که از کودکی با آن بزرگ شده ام؟چه وحشتی دارد؟این که بخشی از زندگی ماست.از زندگی بترسم؟

مگر از تولدم ترسیدم؟مگر زندگی را زندگی نمی کنیم،پس چرا این قسمت زندگی برایمان وحشتناک

است؟

شاید هم به این خاطر باشد که برایمان مبهم است. اما مبهم باشد.مگر در طول زندگی همه راه ها

برایمان شناخته شده اند؟ برای جاری شدن باید حرکت کرد. می رویم و مرگ بخشی از این رفتن است

می رویم تا جایی که راه برای رفتن وجود دارد.

من واسه اون با تمام آدمای دنیا متفاوت باشم و اون هم واسه من همینطور.

آرزو دارم در کنارش به احساس آرامش و قرار برسم. چقدر روحم آشفته و سرگردونه.

دنبال چی هستم؟

میخوام آرزوهام رو وابسته به حضور یک فرد نکنم و خودم راهم رو پیدا کنم. اما تو این رفتن یه همراه

 میخوام کسی که به من انگیزه حرکت بده.

میدونم همه به دنبال این آدم هستن و تعداد کمی پیداش میکنن. ووقتی هم کسی میاد تو زندگیشون

 بعد از مدتی بی رمق و نا امید میشن . چون آرزوهاشون رو بسته به حضور یکی دیگه کردن.

هیچ کس به اندازه خود انسان نمیتونه به خودش کمک کنه. اما نمیدونم چرا یکی رو میخوام.

خدایا از توکمک میخوام.

کی از این حال میام بیرون؟ اصلا چه مرگمه؟ دردم چیه؟ قلبم تو سینه باز داره بیقراری می کنه...

باز این پرنده تو قفس داره خودش رو به این در و اون در میزنه... میخواد میله های این قفس رو بشکنه.

اما هر چی تلاش میکنه انگار میله ها محکمتر میشن و اون نا امید و تنها و بی رمق یه گوشه می افته.

تا این که چند وقته دیگه باز هوای آزادی و رهایی و کنار یه پرنده دیگه بودن می کنه. دوباره شروع میکنه...

اما تا کی این دور ادامه پیدا میکنه؟ کاش یکی بود  کمکش میکرد.