به نکته ای اشاره کرده بود که خیلی منو به فکر برد: بوسه ی نا غافل.

واقعا چقدر شیرین و لذت بخش که آدم کسی رو که با تمام وجود دوستش داره نا غافل ببوسه.

كاش مـي شـد در كنـارت عاشـق و ديوانـه بـودن

 بـا دل مســت و خرابـت همدل وهـم خانـه بـودن

كاش مـي شـد در خيالـم خـواب ورويـاي توديـدن

 در دل شـب مسـت بــودن چشـم زيبـاي تـو ديـدن

كاش مـي شـد از نگاهـت پل بـه دنيـاي دلـت زد

مست چشمـان تـو بـود و بوسـه نـا غافلــت زد

نمی دانم به چه دلیل امشب را شب آرزوها نامیده اند؟

اما هر چه هست بهانه ای برای نزدیک شدن دلهایمان به توست.

ما آدم ها پر از نیازیم و برای این که به خواسته هایمانم برسیم به تو پناه می آوریم.

در این شب آرزوها آرزو می کنم  انقدر ایمانم به تو محکم شود که

اگر آرزویی کردم و تو ندادی (مثل آنچه که در این سالها خواسته ام )

دیگر به آن فکر نکنم و درک کنم که تو برایم بهترین را رقم میزنی و من

بپذیرم آنچه را تو برایم می پسندی.

تو شور و اشتیاق های منی.

همه چیز را کنار می گذارم تا صدای تو را بشنوم.

هیچ کس گرمی آغوش تو را ندارد.

تو را می خواهم و به تو نیاز دارم.

کمک کن تا تو را بشناسم.

مرا هرگز ترک مکن.

ومن ۵ساعت درس خوندم و خلاصه نویسی کردم

روح و روانم همراه با مطالب کتاب به دور ترین شهرهای

 دنیا سفر کرد و من در رویاهای قطعا دست یافتنی ام

خود را دیدم که در سواحل آرزوهایم سرشار از لذت نشسته ام

و به اینکه تو برای رسیدنم به آن مرحله چه آزمون های سختی

از من گرفتی می اندیشم.

رویای دست یافتنی شیرینی بود.

کسی چه می داند شاید پوسیده ترش

در مسیرم قرار گرفته.

کمکم کن.

احساس می کنم طناب پوسیده ای جلوی راهم قرار گرفته

ومن تشنه طناب عطشناک بهش نگاه می کنم.

خدایا نمی خوام اعتقاداتم رو زیر پا بذارم و چیزهایی که یه عمر

در برابرشون مقاومت کردم حالا به سمتشون برم.

هر چند که انگار دارم میرم ولی این توجیه رو می کنم که اینها

نشانه های تو برای من هست. تنهام نذار .

می زدم با قطرات بارانی که بر صورتم می خورد

انگار تو هم با من حرف می زدی.

ومن امشب باز هم آرزوهایم را برایت تکرار کردم:

رشد یافتن ، بالا رفتن و اینکه هر آنچه که موجب تعالی 

روح من می شود در مسیر راهم قرار دهی و آگاهی

داشته باشم تا این نشانه های تو را ببینم و بی توجه

از کنار آنها رد نشوم.

یک خواسته مهم دیگر هم دارم که  از عواقب دیر

جواب دادنش می ترسم: برای رفتن به یک همراه نیاز دارم

می ترسم این نیاز انقدر به من غلبه کند که به هر

طناب پوسیده ای که بر سر راهم قرار گرفت بیاویزم

و به جای بالا رفتن به پایین ترین حد ممکن سقوط کنم

می دانم که تو دستم را میگیری. همچنان منتظرم. نا امیدم مکن.

یک نکته دیگه هم دوست دارم امشب بهت بگم:

ای کاش من هم پدر و مادر داشتم.

به جز تو کس ندارم

هر وقت جایی جمله قشنگی می بینم ، یا  اینکه

حرف زیبایی می شنوم ، یا فکر عمیق و لذت بخشی

به ذهنم میرسه  بی اختیار بی تاب میشم که بیام و

اینجا واسه تو عزیز دل همه ی آدمها بنویسم. دیروز رفتم

مدرسه آقای ... و مناجات زیبا و اثر گذاری رو با تو اونجا دیدم

حالا می خوام اینجا بنویسم چون حس می کنم وقتی اینجا

باهات حرف می زنم حتما تو می خونی و جوابم رو میدی :

خدایا!

به من توفیق تلاش در شکست ،

صبر در نو میدی ،

رفتن بی همراه ،

مذهب بی عوام ،

ایمان بی ریا ،

عشق بی هوس  ،

تنهایی در انبوه جمعیت ،

و دوست داشتن بی انتظار،

عطا کن.

میان سراغمو منو از کار و زندگی میندازن نمی دونم

باید چکار کنم؟ آخه حیف وقت  حیف عمر  حیف زندگی

نیست که به خاطر چیزهایی به این بی اهمیتی هدر بره.

البته عقل ناقص من واسش راه پیدا کرده اما هر چی تلاش

بیشتری میکنم بیشتر به بن بست می رسم و اون روزنه های

امید هم بسته میشند.

خدا جون ! خودت شاهدی که من جز تو با کسی حرف نمی زنم و

جز تو از کسی کمک نمی خوام. پس بازم التماست می کنم

تنهام نذار و به من قدرتی بده که با یه حرکت جانانه خودمو نجات بدم.

هنوزم تنها امیدم تویی. پس نا امیدم نکن عزیزم.

می کنم  انگار حرف دل منو میگه.مخصوصا بیت دومش.

اینجا هم میذارم تا برای تو هم برای هزارمین بار خونده باشم:

هوای خانه چه دلگیر می شود ، گاهی

از این زمانه دلم سیر می شود ، گاهی

عقاب تیز پر دشت های استغنا

اسیر پنجه ی تقدیر می شود ، گاهی

صدای زمزمه ی عاشقان آزادی

فغان و ناله ی شبگیر می شود ، گاهی

نگاه مردم بیگانه در دل غربت

به چشم خسته ی من تیر می شود ، گاهی

مبر به موی سپیدم گمان به عمر دراز

جوان ز حادثه ای پیر می شود ، گاهی

بگو اگر چه به جایی نمی رسد فریاد

کلام حق دم شمشیر می شود ، گاهی

بگیر دست مرا آشنای درد ، بگیر

مگو چنین و چنان دیر می شود ، گاهی

به سوی خویش مرا می کشد چه خون و چه خاک

محبت است که زنجیر می شود ، گاهی

مبر به موی سپیدم گمان به عمر دراز

جوان ز حادثه ای پیر می شود ، گاهی