مدتی است دچار تناقض شده امم.نمی دانم شتاختی که من نسبت به  دیگران  دارم درست

است یا غلط! کسانی که مورد اعتماد همه هستند ، دیگران به آنها از نظر فکری اقتدا می کنند و

نمونه  انسانی آسمانی هستند به نظر من چهره ای شیطانی دارند و با هزار حیله و ترفند در لباس

فرشته ها در آمده اند.

نمی دانم این  حس بد بینی و منفی نگری است یا واقع نگری؟

امیدوارم نوع نگاه من شیطانی نباشد.

خدایا کمکم کن که باز بتونم سر خودمو گول بزنم وگرنه دیگه نمی تونم

به کارهایی که می کنم اطمینان کنم ،می ترسم کار دست خودم بدم.

با به یاد آوردنشان لبخندی از حسرت و اشکی از دلتنگی صورتم را تزیین می کند.

زلال های گوارا دعایم کنید و تنهایم نگذارید، همیشه به یادتان هستم.

داشتم وب گردی می کردم که با یک مطلب قشنگ در وبلاگ " یک عاشقانه آرام" مواجه شدم .

آرزوهای ویکتور هوگو در اون نوشته شده بود. این آرزوها رو برای خودم و همه دوستان و عزیزانی

 که اون رو می خونن دارم.

اول از همه برايت آرزو مى‌کنم که عاشق شوى
و اگر هستى، کسى هم به تو عشق بورزد
و اگر اينگونه نيست، تنهاييت کوتاه باشد
و پس از تنهاييت، نفرت از کسى نيابى
آرزومندم که اينگونه پيش نيايد
اما اگر پيش آمد، بدانى چگونه به دور از نااميدى زندگى کنى

برايت همچنان آروز دارم دوستانى داشته باشي
از جمله دوستان بد و ناپايدار
برخى نادوست و برخى دوستدار
که دست کم يکى در ميانشان بى‌ترديد مورد اعتمادت باشند
و چون زندگى بدين گونه است

نمی دونم اون حرکت و تحول و دگرگونی که بهش احساس نیاز می کنم با

ادامه تحصیل و درس خوندن به دست میاد یا نه؟ ولی کاری رو شروع کردن بهتر از

دست رو دست گذاشتن است. فقط روزهای پنج شنبه بیکار بودم که اونم با این

کلاسها پر شد. امیدوارم قبول بشم و در این قبولی خیر و برکت و حرکت وجود داشته باشه.