باز من دیوانه ام، مستم

باز می لرزد دلم ،دستم

 باز گویی در جهان دیگری هستم

های! نخراشی به غفلت گونه ام را تیغ

های ! نپریشی صفای زلفکم را دست

لحظه ی دیدار نزدیک است.

فردا ساعت ۸ صبح با صبحانه ی آماده می بینمت.

نمی فهمه که من یه عمر به خفه کردن احساس عادت کردم.امروز دوباره قتلی صورت گرفت.

وقتی می بینم پیشرفت کردی و به جایی رسیدی، وقتی مبینم هر روز دو قدم جلوتر از دیروزت هستی ،وقتی می بینم پله ها رو دو تا یکی داری بالا میری ،وقتی می بینم این همه ترقی کردی و وقتی می بینم ...قلبم به شدت شروع به تپش میکنه ،اضطراب تمام وجودم رو پر میکنه ، نمی دونم این بی قراری از روی شوق و شعف هست یا شایدم حسادت. من هرگز به تو حسادت نمی کنم چون بودنت برام نشاط میاره . می دونم که هرگز هم قدم زندگیم و هم سفر من نخواهی بود هر چند که خودت سعی می کنی این رو بهم ثابت کنی اما اینجا اعتراف می کنم چون می دونم هیچ وقت این اعتراف نامه ی من رو نخواهی خوند: روز به روز داری به معیار های ایده آلیستی من نزدیک تر میشی.افسوووووووووووووووووووووووووووس.